Maria Toboła
Schadenfreude | 22.06.2017
CURATOR: Tomek Pawłowski
Schadenfreude: the joy of someone else’s misfortune
Known for her gastronomic jokes, such as amber kebab (“AMBERKEBAB”, 2016) and a great barrel of garlic sauce (“Garlic Sauce”, 2013), similarly this exhibition focuses on monosodium glutamate as the essence of post-transformation aspirations. Within the conditions of this whict-cube garage, Toboła neatly mixes the culinary with the mechanical.
Immersed in the 1990s, this realization is a fantasy. Can you provide prosperity and a better life for your winners? Surely it will make every meal taste better. This golden powder turns everything into a perfect version... It fulfils dreams. Too bad when on the overdose. There is also the so-called Chinese restaurant syndrome, an extremely unpleasant poisoning of sorts.
Established in the 1990s, the aspirations of the newly gained system still resonates today. Maria Toboła focuses on their failures.
Maria Toboła – born in 1987 in Leszno. A graduate of the Poznań University of Art. Her Bachelor’s degree was realized in prof. Leszek Knaflewski’s Audiosphere Studio at the Intermedia Cathedral. She is involved in video art, performances, creating installations, sculptures, and poetry. In her works, she often uses play on words and meanings, irony, absurdity, jokes. Her accomplishments can surely be described as stupid and unsavoury examples of conceptual art.
(PL)
Schadenfreude [wym. szadenfrojde] «radość z cudzego nieszczęścia»*
Na wystawie “Schadenfreude” zaprezentowana zostanie nowa praca Marii Toboły dedykowana przestrzeni Stroboskopu. Znana ze swoich gastronomicznych sucharów autorka kebaba z bursztynu (“AMBERKEBAB”, 2016) i wielkiej beczki sosu czosnkowego (“Sos czosnek”, 2013) tym razem skupia się na glutaminianie sodu jako esencji potransformacyjnych aspiracji. W warunkach garażowego white cube’a zgrabnie łączy do tego wątek kulinarny z motoryzacją.
Zanurzona w latach 90. realizacja jest fantazją na temat nagród przyznawanych w popularnych wówczas teleturniejach. Czy roczny zapas vegety wygrany w “Idź na całość” może rzeczywiście zapewnić dobrobyt i lepsze życie dla jego zwycięzców? Na pewno sprawi, że każdy posiłek będzie smakować lepiej. Ten złoty proszek zamienia wszak wszystko w smaczniejsze i doskonalsze. Spełnia marzenia. Gorzej, kiedy się z nim przesadzi. Wtedy następuje tak zwany syndrom chińskiej restauracji, wyjątkowo nieprzyjemne zatrucie.
Wytyczone w latach 90. aspiracje wynikające z zachłyśnięcia się nowym ustrojem odbijają się dzisiaj czkawką. Maria Toboła skupia się na nieuchronnie wpisanej w ten proces porażce i jej konsekwencjach.
Maria Toboła – ur. 1987r. w Lesznie. Absolwentka Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. Dyplom licencjacki zrealizowała w Pracowni Audiosfery prof. Leszka Knaflewskiego na katedrze Intermediów. Zajmuje się sztuką wideo, performancem, tworzy instalacje, rzeźby i poezję. W swoich pracach często wykorzystuje grę słów i znaczeń, ironię, absurd, żart. Jej realizacje z powodzeniem można określić jako głupie i niesmaczne przykłady sztuki konceptualnej.